symboliczny plecak cudzych problemów przy łóżku

Jak nie przejmować się cudzymi problemami – wieczorny rytuał

Jeśli wieczorem padasz na łóżko, a w głowie dalej krążą cudze rozmowy, cudze zmartwienia i cudze pretensje, ten tekst jest dla ciebie. Pokażę ci, jak nie przejmować się cudzymi problemami na tyle, żebyś wieczorem naprawdę mogła odpuścić, a nie tylko położyć się i dalej to wszystko nosić w sobie.

Spis treści

🎒 Czym właściwie jest „plecak cudzych ciężarów”?

Pracuję przy swoim biurku na co dzień z klientkami i słyszę naprawdę dużo: o pracy, o dzieciach, o mężu, o teściowej, o zmartwieniach i o chwilach szczęścia. Przez długi czas sama nie zauważałam, że to wszystko, co słyszę, zaczyna siedzieć we mnie jak coś, co wcale nie było moje. O podobnym mechanizmie pisałam przy okazji tematu tego, czemu odpoczynek czasem wcale nie odpoczywa, bo obie sprawy mocno się ze sobą łączą.

Plecak cudzych ciężarów to w skrócie wszystkie te emocje, zmartwienia i opinie innych osób, które bierzesz na siebie, mimo że nie dotyczą twojego życia. Nie musisz pracować z ludźmi zawodowo, żeby to się tobie przytrafiało. Wystarczy rozmowa z sąsiadką, telefon od mamy czy wiadomość od koleżanki, żeby po chwili poczuć ciężar, który w ogóle nie ma związku z twoim dniem.

To zjawisko jest bardzo częste u kobiet, które przez lata uczyły się słuchać, wspierać i rozumieć innych. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy słuchanie zamienia się w noszenie.

  • Plecak cudzych ciężarów to emocje i zmartwienia innych osób, które bierzesz na siebie
  • Nie trzeba pracować z ludźmi zawodowo, żeby go nosić
  • Problem zaczyna się tam, gdzie słuchanie zamienia się w przejmowanie

😴 Dlaczego po urlopie czujesz się „przeżuta i wyssana z energii”?

Bardzo często słyszę od klientek, że wracają z urlopu bardziej zmęczone, niż na niego wyjeżdżały. To całkiem logiczne, jeśli weźmiesz pod uwagę, że ciało mogło leżeć na leżaku, a głowa cały czas pracowała na pełnych obrotach.

Opowiem ci o jednej mojej klientce, bo dobrze pokazuje ten mechanizm, choć to oczywiście tylko jeden przykład z wielu, jakie mogłabym przytoczyć. Wróciła z tygodniowego urlopu i powiedziała mi, że czuje się jak przeżuta, przepluta i wyssana z energii. Kiedy zapytałam, co robiła przez ten tydzień, okazało się, że leżała na leżaku, scrollowała telefon, odpowiadała na maile i dzwoniła do rodziny przez kamerkę.

Ciało odpoczywało, ale głowa cały czas przetwarzała informacje, w tym bardzo dużo cudzych spraw, bo rozmowy z rodziną też często są wypełnione czyimiś problemami. To dobrze pokazuje, że odpoczynek to nie to samo co leżenie, a zmęczenie po urlopie bardzo często bierze się właśnie z tego, co nosimy w głowie, a nie z tego, co robi ciało.

  • Zmęczenie po urlopie często bierze się z głowy, nie z ciała
  • Telefon, maile i rozmowy pełne cudzych spraw dalej obciążają, nawet na leżaku
  • To tylko jeden przykład tego, jak można „wypocząć” i wrócić bardziej zmęczoną

🔍 Jak nie przejmować się cudzymi problemami, czyli jak poznać, że nosisz cudze emocje?

Cudze emocje mnie męczą, co robić? To pytanie słyszę dość często i zawsze zaczynam od tego samego: najpierw trzeba zauważyć, że to, co czujesz, wcale nie musi być twoje. Najprostszy sygnał to zmęczenie bez wyraźnego powodu. Nic konkretnego się nie wydarzyło, a ty czujesz się przytłoczona, ciężka, jakby ktoś zostawił ci coś do potrzymania.

Drugim sygnałem jest to, że wracasz myślami do rozmowy, która wcale nie dotyczyła ciebie. Koleżanka opowiedziała ci o swoim problemie, a ty przez cały wieczór analizujesz jej sytuację, jakby to była twoja własna sprawa. Trzecim sygnałem jest przejmowanie się opinią innych ludzi, czyli ciągłe zastanawianie się, co ktoś o tobie pomyślał, powiedział albo pomyśli.

Właśnie tutaj zaczyna się odpowiedź na pytanie, jak nie przejmować się cudzymi problemami. Pierwszy krok to po prostu zauważenie, zanim pójdzie się dalej.

  • Zmęczenie bez wyraźnego powodu może być sygnałem cudzego ciężaru
  • Wracanie myślami do cudzych problemów to kolejny znak
  • Przejmowanie się opinią innych ludzi też jest formą noszenia cudzego plecaka

❓ Czy to w ogóle jest moje? – proste pytanie, które zmienia wszystko

To jedno pytanie bardzo pomaga mi oddzielić to, co moje, od tego, co cudze. Brzmi prosto, a potrafi naprawdę zmienić to, jak czujesz się wieczorem. Chodzi o to, żeby przy każdej myśli krążącej po głowie zatrzymać się na chwilę i zapytać samą siebie: czy to w ogóle jest moje?

To właśnie jeden ze sposobów na to, jak przestać brać cudze problemy do siebie i jednocześnie nie przestać być dla kogoś wsparciem. To też dobry sposób na to, jak nie brać na siebie cudzych zmartwień, których i tak nie da się za nikogo rozwiązać.

Jak zadać sobie to pytanie krok po kroku

Kiedy w głowie pojawia się jakiś niepokój, zatrzymaj się i zapytaj: czyj to jest właściwie problem? Czy ten niepokój po rozmowie z koleżanką jest twój, czy jej? Czy to zmartwienie po telefonie od mamy jest twoje, czy mamy? Bardzo często okazuje się, że coś od razu robi się lżejsze, bo po prostu nie było twoje.

To nie jest technika na leczenie stresu ani lęku, tylko proste narzędzie do porządkowania myśli, z którego możesz korzystać codziennie, samodzielnie, w domu.

Dlaczego ta technika pochodzi z Access Consciousness

Jako praktyk Access Bars korzystam z narzędzi, które wywodzą się właśnie z Access Consciousness. Pytanie „czy to jest moje?” to jedno z najprostszych z nich i nie wymaga żadnej specjalnej wiedzy ani przygotowania. Wystarczy chwila uwagi i szczerość wobec siebie.

  • Pytanie „czy to jest moje?” pomaga oddzielić cudze sprawy od własnych
  • To proste narzędzie z Access Consciousness, nie terapia ani leczenie
  • Można je stosować samodzielnie, codziennie wieczorem

🌙 Jak w 5 minut wieczorem zdjąć z siebie cudzy plecak?

Jeśli zastanawiasz się, plecak cudzych ciężarów jak go zdjąć w praktyce, mam swój krótki rytuał, który nazywam wieczornym odłożeniem plecaka. Zajmuje dosłownie 5 minut, a najważniejsze jest to, żeby zrobić go, zanim pójdziesz spać, nie w trakcie zasypiania.

Zaczynam od odłożenia telefonu, najlepiej do innego pokoju, żeby nie kusił. Potem biorę kartkę i wypisuję wszystko, co mam w głowie, bez porządku i bez ładnego stylu: zakupy, rozmowę, która mnie zabolała, zadania na jutro. Kartka to przechowa do rana, głowa nie musi.

Samą technikę pisania na kartce potraktuj jako jedno z narzędzi, nie jedyne rozwiązanie. Jeśli chcesz zobaczyć, jak dokładnie to robić krok po kroku, pogłębiłam ten temat w osobnym wpisie poświęconym technice pisania na kartce przed snem.

Następnie przy każdej myśli zadaję sobie pytanie, o którym pisałam wyżej: czy to jest moje? Na koniec kładę dłoń na brzuchu, biorę kilka spokojnych oddechów i mówię sobie: na dziś wystarczy. To wszystko, bez żadnych dodatkowych kroków.

  • Telefon odłożony na bok, najlepiej do innego pomieszczenia
  • Kartka i wypisanie wszystkiego, co siedzi w głowie
  • Pytanie „czy to jest moje?” przy każdej myśli
  • Dłoń na brzuchu, kilka oddechów i „na dziś wystarczy”

🤝 Czy rozmowa z bliskimi musi oznaczać branie ich problemów na siebie?

Nie, i to jest dla mnie bardzo ważne rozróżnienie. Nie chodzi o to, żeby przestać rozmawiać z mamą, siostrą czy koleżanką, tylko o to, jak odseparować się od problemów innych ludzi na tyle, żeby móc ich słuchać bez brania na siebie całego ich ciężaru.

Można słuchać, współczuć i wspierać kogoś, nie zabierając jego zmartwień do swojego wieczoru. To kwestia granicy, a nie braku zaangażowania. Granica emocjonalna nie oznacza, że mniej ci zależy, tylko że wiesz, gdzie kończy się cudza sprawa, a zaczyna twoje własne życie.

Rozmowa z bliskimi jest ważna i nie trzeba z niej rezygnować. Chodzi raczej o to, żeby po takiej rozmowie świadomie zapytać siebie, czy to, co czujesz, jest twoje, czy cudze, i zostawić to, co nie twoje, tam gdzie powstało.

  • Można słuchać bliskich bez przejmowania ich ciężarów
  • Granica emocjonalna nie oznacza mniejszego zaangażowania
  • Po rozmowie warto sprawdzić, co jest twoje, a co cudze

🧘 Kiedy warto poszukać wsparcia, na przykład sesji Access Bars?

To, co pokazałam wyżej, czyli kartkę, pytanie „czy to jest moje?” i krótki oddech, możesz zrobić sama w domu i od tego naprawdę warto zacząć. Jednak jeśli zmęczenie trwa bardzo długo i nie ustępuje mimo takich prostych kroków, warto poszukać dodatkowego wsparcia.

Jedną z opcji, którą oferuję w swoim gabinecie, jest sesja Access Bars. Podczas sesji leżysz, nic nie musisz mówić ani robić, a ja delikatnie dotykam punktów na głowie. Wiele moich klientek mówi mi, że po raz pierwszy od dawna poczuły, że ich głowa się naprawdę zatrzymała, choć to są oczywiście odczucia indywidualne, a nie coś, co mogę obiecać każdej osobie z góry.

Jeśli zmęczenie i trudność z odpoczynkiem utrzymują się bardzo długo albo towarzyszą im inne niepokojące objawy, zachęcam też do konsultacji z lekarzem lub psychologiem. Sesja Access Bars czy wieczorny rytuał z kartką to narzędzia wspierające, a nie zamiennik takiej konsultacji.

  • Proste kroki z kartką i pytaniem możesz zacząć sama, w domu, już dziś
  • Sesja Access Bars to jedna z opcji wsparcia, oparta o subiektywne odczucia klientek
  • Przy długotrwałym zmęczeniu warto skonsultować się ze specjalistą

Nie musisz nosić cudzego plecaka, żeby być dobrą córką, przyjaciółką czy koleżanką.

Izabela Migoń

O autorce

Izabela Migoń

Praktyk i facylitator Access Bars

Cześć, jestem Iza. Od ośmiu lat pracuję w beauty, a od kilku lat jako praktyk i facylitator Access Bars pomagam kobietom wyciszyć głowę i naprawdę odpocząć. Piszę tu o spokoju, odpoczynku i prostych narzędziach, które możesz stosować sama w domu. Sesje i szkolenia prowadzę dla Polek w całej Wielkiej Brytanii.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewijanie do góry